Blog > Komentarze do wpisu

Jak zmienia nas życie

Szesnaście i pół roku związku to dużo w naszych czasach. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy to, co jest centrum tego stanu to rzeczywiste potrzeby, czy syndrom sztokholmski i nadal nie potrafię powiedzieć, która odpowiedź jest właściwa.

Jednak od jakiegoś czasu czuję, że się duszę. Druga strona niby chce dobrze, ale wiem, że to "dobrze" polega na tym, że ma być mi dobrze, żebym się dobrze sprawowała, a ja jestem przekorna i ta przekora mnie dusi aż do bólu, poważnie, w tym tygodniu pojawiły się objawy układu kostnego i krążenia, więc jest źle.

Psychika mi siada, kiedy pędzę na spotkanie, zamykam oczy z przerażenia, bo już wiem, że nie odległość jest problemem, a uczucia. Coś mnie zagarnia od szesnastu lat, wsysa moje najlepsze cechy, wypluwa kogoś zupełnie innego. Nie powinnam była szukać przyczyn moich problemów we mnie, oskarżać się, że to ja coś źle robię.

Jestem najlepsza, jaka mogę być, a ktoś nie potrafi tego docenić, dlatego to, co nazywałam po cichu nielojalnością, czy zdradą, teraz wydaje mi się jedyną rozsądną opcją i kwestią czasu.
sobota, 23 września 2017, dziewczynalenina

Polecane wpisy

  • Trudności

    Są takie życiowe kąski, którymi można się zadławić. Po których nie da się do końca żyć. Ja jeszcze nie wierzę, nie czuję tego. Wrzuciłam sobie zdjęcie Moni na p

  • ...

    Już zapomniałam, jak bardzo płacz wyniszcza. Przynosi ulgę tylko wtedy, gdy po nim można się wyspać, a ja musiałam iść do pracy. Pisałam już wiele razy o śmierc

  • Granice...?

    Jako wielbiciel zwierząt mam na fb pozaznaczane różne organizacje działające na rzecz zwierząt, uświadamiające, grupy wsparcia dla posiadaczy i takie tam. Ostat