Blog > Komentarze do wpisu

Metal Hammer Festival

Załapaliśmy się na końcówkę pierwszego zespołu - ARRM, więc o nim nie mogę nic napisać, ale potem było już znacznie lepiej.
Był Percival Schuttenbach (właśnie mnie Samiec uświadamia, żebym nie popełniła błędu, nazywając ich po prostu Percivalem), połączenie metalu i folku, coś bardzo przyjemnego i dla ucha, i dla oka, naprawdę podoba mi się ich wizerunek (i bardzo podobała mi się bluzka wokalistki, hehe). Mocne granie, darcie mordy, śpiewanie, a to wszystko w klimatach swojskich i sentymentalnych wręcz. Agresywnie, ale miło.
Zeal & Ardor chcieliśmy sobie odpuścić, to co obejrzeliśmy w zwiastunach na Metal Mind Productions, nie zachęcało, było smętne i byle jakie. Ale, jako biedaki, które raz do roku idą na festiwal, daliśmy się ponieść idei "zapłaciłem, więc wykorzystam na maksa" i zaliczyliśmy także ten koncert. I wiecie co? Był świetny! Nawet kawałek "Satan is fine" (zastanawia mnie dwuznaczność tego zdania, wiecie - częściej tłumaczę sobie ostatnio opakowania z szamponów, niż teksty literackie), to było kopyto po prostu. Zupełnie inny klimat. Fajne, rytmiczne granie, porządnie wykonane wokale... Nie żałuję, że jestem sknerą.
Myrkur to inna bajka. Poważnie - bajka. Stoi na scenie topielica, mikrofon ma, jak rozgałęziony konar. Śpiewa, a potem nagle wrzeszczy, jakby z piekła rodem. Coś, co przemawia do uczuć bardzo mocno. Niestety, od strony muzycznej dla mnie to było mało strawne, za dużo łojenia, za mało tego serca. Ale i tak bardzo mi się podobało. Wizualnie.
Paradise Lost właściwie nieco minęło mnie, gdyż chciałam zająć najlepszą miejscówkę na Mansona, w efekcie wylądowaliśmy w pobliżu młyna i zamiast skupić się na muzyce, skupiałam się na utrzymaniu równowagi. Mój błąd. Koncert podobno poprawny, tyle wiem z opinii.
No i kulminacja, czyli Marilyn Manson. Dał radę. Patrzyłam wcześniej na jego zdjęcia i trochę się bałam - ten stary, utyty facet miałby dawać czadu? Ale dał. Było świetnie. Godzina skakania, tłum porwany i poszarpany, w tej jednej pięknej fali, uwielbiam to uczucie, ta masa zdolna do wszystkiego. Muzycy mają władzę. Oni naprawdę mogliby przewrócić świat do góry nogami. Z tym, że nie chcą - dlatego im się ufa.

Całość - kupa fajnych ludzi. Festiwale to popis ludzkiej tolerancji. Muzyka łączy. Widziałam dresów, punków, gotów, metali, niezidentyfikowanych ideologicznie, łyse pały, panienki z tipsami i na szpileczkach w stylu róż-plusz... Wszystkie możliwe subkultury. Nikt nikogo nie obrażał, nikt się nie bił. Nawet pijanych nie było. I to był pierwszy koncert w Spodku, kiedy nie nawąchałam się zielonego, to aż dziwne było, potem stwierdziłam, że miałam takie uczucie braku. Niestety, były e-papierosy. Ale spoko, nie było zwyczajnych, więc coś za coś, mimo wszystko - dymu było mniej.

Sprawa ostatnia i chyba najważniejsza. Tak beznadziejnego nagłośnienia w życiu nie słyszałam. Owszem, bywały koncerty, kiedy wokaliści musieli drzeć mordę, żeby cokolwiek było słychać (np: prawie wszystkie Luxtorpedy, gdzie Hans ma czerwoną z wysiłku twarz, pewnie z tego powodu zapuszcza brodę), ale takich spięć i pisków to jeszcze nie słyszałam, nawet przy koncertach w knajpach, gdzie widownia to pięciu fanów i trzech pijaków... Jeśli już przy pierwszym i drugim zespole były problemy, to zawsze były cztery godziny na ściągnięcie poprawnie działającego sprzętu, czy fachowców. Nie mówcie, że się nie da.
Ale oglądać irytację Mansona... To też ma swój smaczek.
sobota, 22 lipca 2017, dziewczynalenina

Polecane wpisy

  • Granice...?

    Jako wielbiciel zwierząt mam na fb pozaznaczane różne organizacje działające na rzecz zwierząt, uświadamiające, grupy wsparcia dla posiadaczy i takie tam. Ostat

  • Jak zmienia nas życie

    Szesnaście i pół roku związku to dużo w naszych czasach. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy to, co jest centrum tego stanu to rzeczywiste potrzeby,

  • Przewrotnie

    Właściwie to wczoraj chciałam zrobić bogatą notkę muzyczną o Marina And The Diamonds, ale zamiar powstał przedwczoraj, a od wczoraj już nie jest tak sielsko, wi